۱۳۴۷
آغاز مسیر کارآفرینی
در چهاردهسالگی، فعالیت اقتصادی خود را با راهاندازی کارگاه قالیبافی آغاز کرد و وارد دنیای تولید، مدیریت نیروی انسانی و کسبوکار شد.
محمدحسین روشنک، متولد ۱۳۳۲ در روستای معموری، از چهرههای شناختهشده اقتصادی ایران و خراسان رضوی است که بیش از چندین دهه در عرصه تولید، تجارت و صادرات فعالیت داشته است. او با دنبالکردن رویکردهای «تولید بدون کارخانه» و «کارآفرینی غیررانتی»، نگاهی فراتر از مدیریت سرمایه دارد و اقتصاد را بستری برای توسعه اجتماعی، برندسازی ملی و بهرهگیری مؤثر از ظرفیتهای خالی واحدهای صنعتی میداند. همچنین، پیوند بازار داخلی با تجارت بینالمللی، بهویژه در کشورهای آسیای مرکزی، از محورهای اصلی نگاه اقتصادی او به شمار میرود.
محمدحسین روشنک، متولد ۱۳۳۲ در روستای معموری، از چهرههای شناختهشده اقتصادی ایران و خراسان رضوی است که بیش از چندین دهه در عرصه تولید، تجارت و صادرات فعالیت داشته و رویکرد «تولید بدون کارخانه» و «کارآفرینی غیررانتی» را دنبال کرده است. نگاه او به اقتصاد، فراتر از مدیریت سرمایه و مبتنی بر توسعه اجتماعی، برندسازی ملی، بهرهگیری از ظرفیتهای خالی واحدهای صنعتی و پیوند بازار داخلی با تجارت بینالمللی، بهویژه در آسیای مرکزی، استوار است.
نقشآفرینی ایشان بهعنوان رئیس اتاق مشترک بازرگانی ایران و تاجیکستان، بخشی از مسیر او در توسعه ارتباطات تجاری و دیپلماسی اقتصادی است. روشنک کارآفرینی را در جسارت عمل و اعتماد به توانمندیهای داخلی میداند و مجموعه فعالیتهای تجاری، اجتماعی و تشکلی او در جهت تقویت بخش خصوصی و حمایت از سرمایهگذاران خلاق شکل گرفته است؛ مسیری که امروز در این سایت، روایتگر تجربیات و چشمانداز او برای نسل جدید کارآفرینان و فعالان اقتصادی است.
از تجربه های نخستین تا تلاش برای آینده ای بهتر
۱۳۴۷
در چهاردهسالگی، فعالیت اقتصادی خود را با راهاندازی کارگاه قالیبافی آغاز کرد و وارد دنیای تولید، مدیریت نیروی انسانی و کسبوکار شد.
۱۳۴۸ تا ۱۳۵۲
با توسعه فعالیتهای مرتبط با فرش، راهاندازی فروشگاه «اغذیه روشن» و ورود به صنعت پرورش طیور، مسیر خود را از یک کارگاه تولیدی به حوزههای متنوعتری از اقتصاد گسترش داد.
۱۳۵۵ تا ۱۳۵۸
در سالهای منتهی به انقلاب در فعالیتهای انقلابی نیشابور مشارکت کرد و پس از پیروزی انقلاب، در شکلگیری و سازماندهی اولیه تشکیلات انقلابی و سپاه نیشابور نقش داشت.
۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷
در دوران دفاع مقدس، در حوزههای بسیج، پشتیبانی جنگ و فعالیتهای مرتبط با قرارگاه عملیاتی نصر در نیشابور، خراسان و شرق کشور مسئولیتهایی برعهده داشت.
سالهای پس از جنگ
پس از تجربههای دوران دفاع مقدس، به حوزه مدیریت اقتصادی و سازندگی وارد شد و در فعالیتهای مرتبط با سازمان اتکا و پروژههایی همچون راهآهن مشهد–سرخس، خط دوم مشهد–تهران، سیلوی گندم و فرودگاه سرخس مشارکت کرد.
سالهای پس از جنگ تا اوایل دهه ۱۳۸۰
در تأسیس و مدیریت شرکت «بتن و ماشین قدس رضوی» نقش داشت و در اجرای بخشهایی از پروژههای عمرانی حریم حرم امام رضا (ع)، از جمله صحن جامع رضوی و پارکینگها، مشارکت کرد.
۱۳۷۰
پس از سفر به پکن، با الگویی از تولید و تجارت آشنا شد که بعدها در قالب ایده «تولید بدون کارخانه» و تمرکز بر برند، بازار و استفاده از ظرفیت تولیدکنندگان موجود در فعالیتهای اقتصادی او جایگاه ویژهای پیدا کرد.
از دهه ۱۳۷۰
با تکیه بر تجربه تولید، تجارت و شناخت بازار، برندهای «روشن» و «خزر روشن» را توسعه داد و فعالیتهای خود را به بازارهای فراتر از استان و زمینههای صادراتی گسترش داد.
دهههای ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰
با گسترش فعالیت در حوزههای کشاورزی، دامپروری، طیور، تجارت و ساختمان، مجموعههایی از جمله «ایمان روشن» و «دشت ایمان مهر» را در مسیر توسعه کسبوکار قرار داد.
۱۳۸۲ به بعد
شرکت «ایمان تجارت روشن» با تجمیع چند مجموعه خصوصی فعال در تولید و تجارت شکل گرفت و در زمینههایی مانند محصولات کشاورزی، طیور، بازرگانی و فعالیتهای ساختمانی فعالیت کرد.
۱۳۸۴ تا ۱۳۹۰
فعالیتهای اقتصادی و صادراتی مجموعههای مرتبط با او به دریافت عناوینی همچون صادرکننده نمونه استانی و ملی و «چهره ماندگار کار و تولید» انجامید.
۱۳۸۷ تا ۱۳۹۹
در کنار فعالیتهای اجرایی، دیدگاههای خود را در زمینه اقتصاد، تولید و مسائل اجتماعی منتشر کرد. از آثار او میتوان به «رنجنامه؛ مناظره خودرو و تخممرغ»، «اقتصاد مقاومتی»، «سایه سفری بهسوی عشق» و «کارنامه کرونایی استان خراسان رضوی» اشاره کرد.
دستکم از اواخر دهه ۱۳۹۰
در جایگاه رئیس کانون کارآفرینان خراسان رضوی، در پیگیری مسائل کارآفرینان، موانع کسبوکار و تقویت نقش بخش خصوصی در اقتصاد استان فعالیت کرد.
دستکم از ۱۳۹۷
بهعنوان رئیس کمیسیون تجارت اتاق بازرگانی خراسان رضوی، درباره موانع صادرات، توسعه بازارهای خارجی و حمایت از برندهای ایرانی اظهارنظر و پیگیری کرد.
از حدود ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۵
در جایگاه رئیس اتاق مشترک بازرگانی ایران و تاجیکستان، توسعه مبادلات تجاری، سرمایهگذاری و همکاریهای اقتصادی دو کشور را دنبال کرد و در نشستهای مشترک با هیئتهای تجاری و مقامهای اقتصادی حضور یافت.
در سالهای مختلف
در کنار فعالیتهای اقتصادی، در حوزههایی مانند حمایت از زائران، توسعه کتابخانهها و فعالیتهای عامالمنفعه مشارکت داشته و در جریانهای مرتبط با توسعه مشهد و مسائل شهری نیز حضور پیدا کرده است.
۱۴۰۵
در ادامه فعالیتهای خود در حوزه تجارت خارجی و کارآفرینی، بر گسترش همکاریهای ایران و تاجیکستان و توسعه الگوی تولید بدون کارخانه تأکید داشته است؛ رویکردی که پیوند میان تجربه تولید، برندسازی و توسعه بازار را نشان میدهد.
محمدحسین روشنک در سال ۱۳۳۲ در روستای معموری، از توابع نیشابور، متولد شد؛ زادگاهی که پیوند عمیقی با هویت و خاطرات او دارد و همواره با علاقه از آن یاد کرده است.
مسیر زندگی او از همان سالهای نوجوانی با کار، یادگیری، تولید و تجربهاندوزی همراه شد. در چهاردهسالگی، با همراهی پدر و برادرانش، نخستین تجربه جدی خود را در راهاندازی یک کارگاه قالیبافی با حدود چهل کارگر و استادکار آغاز کرد. همزمان، در زمینه طراحی نقشه قالی نیز فعالیت کرد و تجربهای را شکل داد که بعدها در مسیر طولانی فعالیتهای اقتصادی و اجتماعی او، به یکی از ویژگیهای ثابتش تبدیل شد: دیدن فرصتها، ایدهپردازی و تبدیل ایده به عمل.
از کارگاه قالی و مرغداری تا تجارت، برند، تولید، صادرات، پروژههای عمرانی و فعالیتهای تشکلی، مسیر بیش از پنج دهه فعالیت محمدحسین روشنک را میتوان روایتی پیوسته از کارآفرینی، تجربهاندوزی، تشکلگرایی و تلاش برای توسعه دانست.

از نوجوانی تا امروز باور به کار و تلاش

خلق ارزش و اشتغال برای جامعه

ارتباط با بازارها و فرصت های جدید

ساختن آینده ای بهتر برای نسلهای بعد
روشنک که در دوران کودکی به خواست پدر به مکتبخانه (مدرسه دینی) رفته، قرآن و کتابهای مذهبی که آن دوران تدریس میشد را در مدت پنچ سال آموخته است. همزمان نیز در مدرسه روستا، به گفته خودش تا تصدیق ششم که آن زمان رایج بوده را گرفته، به شهر که آمده، همزمان با کار در چند حوزه مختلف به صورت متفرقه آموختن را ادامه داد.
دوران کودکی روشنک با آموزش و کار در کنار یکدیگر سپری شد. به خواست پدر، چند سال در مکتبخانه به فراگیری قرآن و آموزههای مذهبی پرداخت و همزمان تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه روستا ادامه داد.
با ورود به شهر، مسیر یادگیری او شکل دیگری پیدا کرد؛ یادگیری برای او دیگر تنها در مدرسه و کلاس خلاصه نمیشد و بخش مهمی از آن در محیط کار، ارتباط با مردم و تجربه مستقیم شکل گرفت.
روشنک خود را سرباز دوران انقلاب اسلامی، دفاع مقدس، تولید و تجارت میداند و از همان سالها روحیه تشکلگرایی و فعالیت اجتماعی در مسیر زندگی او شکل گرفت.
با آغاز حرکتهای جدی و علنی انقلاب اسلامی در نیشابور در سال ۱۳۵۵، به این جریان پیوست و در سازماندهی و انتظامات حرکتهای مردمی نقش داشت. در ۲۱ بهمن ۱۳۵۷ نیز به همراه جمعی از نیروهای انقلابی، در تسخیر شهربانی و ژاندارمری نیشابور و فعالسازی کمیته انقلاب اسلامی مشارکت کرد.
در شهریور ۱۳۵۸، مأموریت تشکیل سپاه نیشابور به روشنک و شهید محمدجواد مهدیانپور واگذار شد. او در این دوره مسئولیتهای اداری، پرسنلی، مالی و بسیج را بر عهده داشت و تجربه مهمی در سازماندهی و مدیریت تشکیلاتی به دست آورد.
در همین دوران، با معرفی شیخ علی شوشتری، شهید نورعلی شوشتری را به عضویت سپاه درآورد و او به عضویت شورای فرماندهی و فرماندهی عملیات سپاه نیشابور منصوب شد. با توجه به شرایط امنیتی و درگیریهای آن دوره و نیاز به جذب و آموزش نیرو، ادامه فعالیت روشنک در سپاه نیز استمرار یافت و این دوره به یکی از مهمترین تجربههای مدیریتی و تشکیلاتی زندگی او تبدیل شد.
با تحمیل جنگ توسط صدام، دیگر امکان خارج شدن نیروهای انقلابی از سپاه از بین میرود، به همین دلیل روشنک در دوران هشت ساله دفاع مقدس به عنوان مسئول بسیج نیشابور، استان خراسان بزرگ و شرق کشور و قرارگاه عملیاتی نصر ادامه فعالیت میدهد و مسئولیت بسیج خراسان بزرگ و شرق کشور، دبیری ستاد پشتیبانی جنگ و معاون جنگ استانداری وقت، در جبهه و پشت جبهه به وی محول میشود.
با آغاز جنگ ایران و عراق، مسیر بازگشت روشنک به فعالیتهای شخصی و اقتصادی متوقف شد و بخش مهمی از سالهای زندگی او در مسئولیتهای مرتبط با بسیج، پشتیبانی جنگ و امور اجرایی سپری شد.
این دوره برای او صرفاً یک سابقه اداری یا سازمانی نبود؛ تجربهای بود که بعدها در نگاهش به مدیریت، تشکلگرایی، مسئولیت اجتماعی و نقش بخش مردمی در حل مسائل کشور بازتاب پیدا کرد.
بیش از پنج دهه فعالیت در کارآفرینی، تولید، تجارت، سازندگی و فعالیتهای اجتماعی؛
روایتی از مردی که کار را نه صرفاً یک حرفه، بلکه بخشی از مسئولیت خود در قبال جامعه و آینده ایران دانسته است.
روشنک که خود را از مریدان امام خمینی رحمت الله علیه و مقام معظم رهبری میداند، از همان ابتدا مشی سیاسی معتدل داشته و دارد و همواره خود را از طرفداران سردار سازندگی، مرحوم آیت الله اکبرهاشمی رفسنجانی و مرحوم آیت الله واعظ طبسی و شاگرد کوچک سردار شهید نورعلی شوشتری و دلباخته حاج قاسم معرفی میکند، وی از سالها قبل، جبههای تحت عنوان «مشهد برای همه» در خراسان رضوی ایجاد کرده است که با رویکرد توسعه رفتارهای اعتدالی و سازندگی در استان فعالیت دارد.
روشنک همیشه در گفتهها و نوشتهها، توفیقات خود را مدیون همسر مهربانش، سرکار خانم حاج فاطمه حاج بابایی که از پدر و مادری یزدی متولد شده، اعلام میکند و میگوید: «دلسوز ترین و مهربان ترین و صبورترین و کم خرجترین همسر دنیا را دارم که با وجود تمکن مالی، زندگی را معتدل و کم هزینه و سنتی اداره و از کارهای خیر و فعالیتهای اجتماعی بنده، بسیار استقبال کرده و یک دنیا خوشحال میشود؛همچنین در تک تک روزهای این ۴۸ سال زندگی مشترک، آرامش میان ما حاکم بوده و هست.»
روشنک از پرکارترین مدیرانی است که میشناسیم، وی از ۳۶۵ روز سال حتما بیش از۳۵۰ روز را فعال و در محل کار حاضر است و در سن ۶۷ سالگی، حداقل ۱۵ ساعت در شبانه روز کار میکند.
خلاقیت را از ابتکار در طراحی نقشه قالی شروع کرده است و تا امروز که بعد پنجاه و چند سال به طراحی پویشهای مردمی مقابله با کرونا مشغول است، ایدههای کاربردی منحصر به فردی ازجمله «برند و برندسازی» و «تولید بدون کارخانه»، در کشور را پایه گذاری کرده است.
برای روشنک، سازندگی ادامه همان مسیری بود که از سالهای نخست زندگی آغاز کرده بود: دیدن یک نیاز، یافتن راهحل و تبدیل آن به یک اقدام عملی.
از تألیفات محمدحسین روشنک میتوان به این کتابها اشاره کرد:
رنجنامه؛ (مناظره خودرو و تخممرغ۱۳۸۷) طنز اقتصادی
اولین کتاب با عنوان اقتصاد مقاومتی در کشور، سال۱۳۹۰
سایه سفری بهسوی عشق، سال۱۳۹۱
کارنامه کرونایی استان خراسان رضوی ۱۳۹۹
از روشنک بیش از هزار مقاله، یادداشت و مصاحبه در حوزههای مختلف در رسانههای کشوری و استانی منتشر شده است.
او نوشتن چندین کتاب از جمله خاطرات دوران دفاع مقدس، دستکاری در ساختارها، نیازهای توسعه صادرات غیرنفتی کشور، تولید بدون کارخانه، خاطرات ساخت راهآهن مشهد سرخس، صحن جامع رضوی، بازسازی پیرامون حرم مطهر، کرونا و انسانها و خاطرات سال۱۳۹۸ را آماده چاپ دارد.